Сустрэча валанцёра – куратара валанцёрска-асветніцкага гурта “МІРАЖ”, сакратара раённай арганізацыі КПБ Анатоля Іосіфавіча Вялічкі з навучэнцамі Любанскага дзяржаўнага каледжа пачалася
каля мемарыяльнага комплексу “Савецкім актывістам, воінам, партызанам і падпольшчыкам” у цэнтры горада Любані. Каля салдата, які схіліў калена ў жалобе, — адзінаццаць надмагілляў, дзе выбіты прозвішчы загінуўшых.
Анатоль Вялічка падрабязна асвяціў гісторыю подзвігу герояў, звязаных з гэтым мемарыялам. Гэта былі не сухія радкі з энцыклапедый – гэта былі лёсы: з імёнамі, датамі нараджэння і дэталямі апошняга бою. У мемарыяльным комплексе знаходзяцца дзве жаночыя магілы. Гэта магіла Рыммы Шаршнёвай, якая ў лістападзе 1942 года пры штурме паліцэйскага гарнізона ў вёсцы Ламавічы закрыла сваім целам амбразуру ДЗОТа і памерла праз 10 дзён ад смяротных ран. А другая – Фені Конанавай.
Ускладанне кветак і мінута маўчання завяршылі першы этап сустрэчы. Затым размова з удзельнікамі мерапрыемства адбылася каля стэлы Фені Конанавай. Другі помнік. Другая гісторыя. Анатоль Вялічка зноў прымусіў навучэнцаў замерці. Ён расказваў пра Феню так, быццам ведаў яе асабіста. Вядучы сустрэчы нагадаў аб апошніх хвілінах жыцця гераіні, якую 29 студзеня 1942 года фашысты прывезлі ў родную вёску Нежын, прасеклі палонку ў рэчцы Арэса, апускалі дзяўчыну ў студзеную ваду і спрабавалі даведацца, дзе размешчаны партызанскі штаб і партызанскія явачныя кватэры. Патрыётка маўчала. Стрэл фашысцкага афіцэра абарваў яе жыццё. 1 верасня 1942 года патрыётка была пасмяротна ўзнагароджана ордэнам Леніна. І зноў кветкі і мінута маўчання як абяцанне не забыць.
Інклюзія ў адукацыі часта разумеецца як недаступнасць. Але ёсць і іншая грань – даступнасць адзін да аднаго. Калі маладое пакаленне бачыць перад сабой захопленага, неабыякавага чалавека старэйшага пакалення, яно вучыцца павазе не па падручніку, а праз жывы кантакт. А валанцёр атрымлівае магчымасць быць пачутым, патрэбным, уключаным у сучаснае жыццё.
